Selam kizlar.. suan sizinle dertlesmekten baska carem olmadigini dusundugum icin burdayim.. lutfen beni yargilamayin, biliyorum benim yerimde olmak isteyen cok kisi vardir.. ama ben mutsuzum.. 5,5 senedir evliyim ve cok sukur cok guzel gunler yasadim, esimi cok seviyorum oda bana cok deger veriyor.. esim herzaman cocuk istemistir ama ben erteledim, cunku hic icimden gelmiyodu.. kendimi hazir hissetmiyodum ve kendimi Anne olarak asla hayal edemedim.. 6 ay once SIRF esimi mutlu etmek icin korunmayi biraktim, ama Hala icimde olmamasini istiyordum.. 12 gun once hamile oldugumu ogrendim ve ben o günden beri cok kotuyum… agliyoum, zayifladim, ve hicbiseyddn zevk almiyorum.. kendime cok kizginim.. bunu asla sirf esimi mutlu etmek icin yapmamam gerekiyodur.. bu arada evet mutsuzum ama asla aldirmayi dusunmem.. cok zor durumdayim.. esim bu duruma sevinemedi bile beni boyle uzgun ve mutsuz gordugu icin.. ne onerebilirsiniz…
Doğunca emin olun kendinizi boşuna üzmusum diyeceksiniz Bu arada ben anne olduğumu tamamen ne ilk kalp atışında ne de doğumda anladim annem ne zaman doğumdan sonra yanımdan gitti o zaman anladım Hem hormonların etkisiyle garip bir psikoloji oluyor
Inanin okadar mutsuz hissediyorumki kendimi… ben annemi kaybettigimde bile bu sekilde olmadim… kendimi caresiz ve yanliz hissediyorum..
Cok iyisiniz… Mesajlariniz icin cok tsk ederim.. Dua edin.. Suan elimden baska bisey gelmiyo.. Icimden cok kotu seyler geciyo, acaba dusururmuyum diye hergun bakiyorum kanamam varmi diye… esimle aramizda cok bozuldu ogrendigim günden beri… birbirimizden uzaklasmis gibiyiz… hic bisey icimden gelmiyo.. zoruma gidiyo gercekten, baskasinin nimet saydigi bana dert gibi geliyor.. Allahim…