Arkadaşlar birisi var. Çok yakın arkadaşız. Hayatımdaki tüm insanları toplasak içimde onun kapladığı alanın 10 da 1 ini bile dolduramazlar. İnsanlarla göz teması kuramam ama onun gözlerine sabaha kadar bakabilirim. Ben ona onu tanıdıkça aşık oldum. Konuşmasına, sesine, vicdanına, sevgisine, bakışlarına aşık oldum. Allah var çok yakışıklı çocuk ama ben onun dış görünüşune değil kalbine aşık oldum, belki inandırıcı gelmeyecek size ama surdan inanabilirsiniz ki 2 yıl gibi bir süredir arkadaşız ve ben bu duyguları bikac aydır hissediyorum. Onunla konuşmadığim her saniye çok mutsuz oluyorum. Yaklaşık 2 yıldır her sabah ilk konuştuğum her akşam son konuştuğum insan o. Bana çok iyi geliyor ve galiba ondan hoşlanıyorum. Arada bana özlediği eski sevgilisini anlatıyor. Bende ona destek veriyorum. Bu yüzden onun bana karşı aynı duyguları hissetmediğine eminim. Bazen şakasına flörtlesiyomusuz gibi konuşuyor. Birkaç gündür aramızda geçen bı konuşma yüzünden konuşurken sevgiliymişiz gibi dalga geçerek konuşuyoruz. Ona onu sevdiğimi söyleyemem çünkü bunun sonucu ne olursa olsun onu kaybederim. Ve bugüne kadar haddinden fazla insan kaybettim fakat hiçbirini kaybetmekten bu kadar korkmamıstım. Onu kaybedemem. Ama vazgeçemem de, onunla bu kadar yakınken nası vazgeçerim bilmiyorum. Lütfen bir şeyler söyleyin ne yapmam lazım?